https://toistudent.timesofindia.indiatimes.com/news/top-news/stereotypes-that-all-arts-students-are-tired-of-hearing/33616.html
Μπορείς να με κατηγορήσεις για πολλά, αλλά σίγουρα όχι για ρατσισμό.
Τα γεγονότα και οι άνθρωποι στη ζωή μου έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο γι' αυτό.
Τα άπαντα του Θεοδωράκη που υπάρχουν σπίτι, ο μαύρος γάτος του Παπακωνσταντίνου, που μικρή νόμιζα ότι ήταν παιδικό τραγούδι και μας έλεγε ότι πρέπει να αγαπάμε τις γάτες.
Η Σβέτα, που την έλεγα Βέτα, γιατί είναι πολύ δύσκολο για ένα πεντάχρονο να πει το σίγμα και το βήτα κολλητά, αλλά χαιρόταν κάθε φορά που πήγαινα να τις δείξω τις κούκλες μου κι ας είχε περάσει τα πάνδεινα η γυναίκα.
Η καλύτερή μου φίλη στο γυμνάσιο που είχε διαφορετικό θρήσκευμα, αλλά αυτό δε μας εμπόδισε να κάνουμε παρέα, ούτε να με προσκαλεί σπίτι της και η μαμά της να μου φτιάχνει τον καλύτερο φραπέ που έχω πιει κι ας ήταν Ραμαζάνι.
Ο Δεκέμβρης του 2008, που με βρήκε στα 15 μου χρόνια.
Το 2012, που ψήφισα για πρώτη φορά κι ήμουν τόσο χαρούμενη, μέχρι να δω την είσοδο της Χ.Α. στη βουλή.
Εκείνη η συμμαθήτρια που είπε όλο τιμή και καμάρι "εγώ ψήφισα Χ.Α. γιατί μ' άρεσε το όνομα" κι ορκίστηκα να μην γίνω ποτέ σαν κι αυτή!
Εκείνος ο θεολόγος που άστραψε και βρόντηξε, όταν συνειδητοποίησε ότι αυτό που κρεμόταν από το λαιμό μου δεν ήταν σταυρός, αλλά το φυλαχτό Ankh, το οποίο μου χάρισε την πρώτη μου ωριαία.
Το μάθημα "Κοινωνική Ιστορία της Λατινικής Αμερικής" της κ. Δαμηλάκου -όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν εσάς- στη σχολή.
Το "Η ιστορία θα με δικαιώσει" του Κάστρο που έπρεπε να αγοράσω γι' άλλο μάθημα της σχολής και σιχτίριζα, γιατί μ' εκείνο το 10ευρω ήθελα να πιώ δύο τζιν τόνικ -ακόμα μετανιώνω το σιχτίρισμα.
Ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας κι αιώνιος εχθρός της πατρίδας -Τούρκος- και του θρησκεύματος -μουσουλμάνος. Είναι αγάπη, αγάπη μου, γλώσσες και θεούς δεν κοιτάζει.
Εκείνη η εκπομπή του Θεοδωράκη για τους άγιους των Εξαρχείων, που με έκανε να ψάχνω απεγνωσμένα τα ποιήματα της Κατερίνας και να μην τα βρίσκω.
Εκείνο το στιχάκι, που μου είχε κάνει εντύπωση, όταν το είδα γραμμένο σε τοίχο και το έψαξα, γιατί έλεγε κάτι για ρομαντικούς κι ονειροπόλους κι ανακάλυψα ότι το είχε πει ο Τσε και μετά είδα δύο ώρες ντοκιμαντέρ για τη ζωή του.
Ένα από τα πιο γλυκά πλάσματα που έχω γνωρίσει στην σχολή και δεν έλεγε την Αλβανική καταγωγή της, γιατί αυτός ήταν ο λόγος που δεν είχε παρέες στο σχολείο.
Εκείνος ο φίλος, που μετά από ένα κρασί της παρέας μου είπε, μεταξύ αναφιλητών, ότι του αρέσουν τα αγόρια και ντρέπεται γι' αυτό.
Η ιστορία ενός κυρίου, που περπάταγε τρεις μέρες και τρεις νύχτες για να περάσει τα σύνορα Αλβανίας-Ελλάδας.
Αυτά είναι μερικά από τα πράγματα που διαμόρφωσαν τη δική μου συνείδηση. Πού κολλάνε όμως τα στερεότυπα και οι ρίζες τους; Σε ένα πρόσφατο γεγονός και στην αντίδρασή μου.
Πηγαίνοντας στο σταθμό, για την γνωστή "Πάστα Φλώρα" έχω αργήσει και κόβω δρόμο από κάτι στενά. Η Καλαμάτα είναι ασφαλής πόλη και μεσημεριάτικα τι μπορεί να πάει λάθος; Ενώ ανέβαινα το στενό, το κατέβαιναν δύο άνθρωποι που εύκολα καταλάβαινες, από το χρώμα του δέρματος, ότι η καταγωγή τους ήταν από άλλη χώρα. Τη στιγμή που περνάνε από δίπλα μου καταλαβαίνω το πρόσωπο του ενός στο λαιμό μου και, διάολε, δε θες να αισθανθείς την ανάσα ενός αγνώστου στο λαιμό σου, για καλή μου και καλή του τύχη -έχω κάνει δύο χρόνια αυτοάμυνα, φίλε!- ο φίλος του τον τραβάει και μου λέει σε σπαστά ελληνικά "συγγνώμη". Το θέμα θεωρείται λήξαν.
Έλα όμως που το θέμα για μένα προέκυψε μετά από το γεγονός, κι αυτό γιατί το πρώτο πράγμα που είπα μετά το "τι στο διάολο;" ήταν "άι σιχτίρ με αυτούς που μαζεύτηκαν" -ενός λεπτού σιγή για την τραγική ειρωνεία της τουρκικής λέξης μέσα στην πιο ρατσιστική πρόταση. Αφού ακούω τι είπα κοκαλώνω, περισσότερο από ότι κοκάλωσα στο περιστατικό και κοιτάω δίπλα μου να δω ποιος το είπε, μπέσα! Δεν πίστεψα ότι το είπα εγώ! Πέρασα άρνηση-θυμό-κατάθλιψη-συνειδητοποίηση σε λιγότερο από ένα λεπτό.
Πώς έφτασα λοιπόν, στο σημείο να πω ασυνείδητα μία φράση που δε θα έλεγα ποτέ συνειδητά; Εδώ κολλάει ο τίτλος. Είχε καμία σημασία η καταγωγή του ανθρώπου; Όχι. Θα ένιωθα λιγότερο άβολα αν το χρώμα του ήταν πιο ανοιχτό ή αν τα ελληνικά του ήταν άψογα. Πάλι όχι.
Οι αδιανόητες αυτές φράσεις που ακούμε κάθε μέρα "αυτοί που μαζεύτηκαν εδώ" "να πάνε στις χώρες τους" "θα μας ληστέψουν" "θα μας σκοτώσουν'' και όποια άλλη αβάσιμη μπούρδα λέει ο κάθε αχαρακτήριστος πάνε και κάθονται στο μυαλό μας και θέλει πολύ δουλειά για να τις διώξεις. Συνειδητή δουλειά!
Σκέψου μόνο, ότι οι περισσότεροι στην παιδική μας ηλικία ακούγαμε κάθε μεσημέρι "αν δε κοιμηθείς, θα έρθει ο γύφτος να σε πάρει" και δεν κατηγορώ αυτούς που τα έλεγαν, συνήθως ήταν παππούδες και γιαγιάδες που δεν συνειδητοποιούσαν καν ότι ήταν προσβλητικό αυτό που έλεγαν. Αλλά οι λέξεις δεν είναι κούφιες, έχουν βαρύτητα, εμπεριέχουν νοήματα, καθορίζουν χαρακτήρες και δημιουργούν τραύματα που κουβαλάς μια ζωή και ξεπετάγονται σε ανύποπτο χρόνο.
Επομένως, αν είναι να υιοθετήσουμε κάποια λαϊκή ρήση, ας είναι αυτή "βούτα τη γλώσσα στο μυαλό, πριν μιλήσεις".
Υ.Γ.: Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος -ναι, τελικά τα βρήκα τα ποιήματα της Κατερίνας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου